ISANG SULYAP: Maskara ng Kasalanan

ISANG SULYAP: Maskara ng Kasalanan: Ilang beses ba tayong naglalakad papasok sa loob ng simbahan upang mag-alay ng panalangin at makiisa sa selebrasyon ng Eukaristiya? I...

Maskara ng Kasalanan

Ilang beses ba tayong naglalakad papasok sa loob ng simbahan upang mag-alay ng panalangin at makiisa sa selebrasyon ng Eukaristiya?

Ilang beses ba tayong mag-antada ng panalangin kapag aalis,  bago matulog o maging sa harap ng hapag-kainan?

Napakasarap pagmasdan ang mga ganitong gawi. Nakakahikayat ng damdamin at nakakapagpagaan ng kalooban. Nagiging ehemplo sila sa lahat ng karamihan. Nagiging katuwang upang mamulat ang ilan sa baluktot na usaping moral.

Kaya lang…

Kaya lang….

Ooops, teka muna…Mukhang namamali ang mga matang nakakakita at ang mga taingang nakakarinig sa sinasabi ng ilan.

Di ko maikakaila sa aking sarili na lumaki ako sa pamilyang may takot sa Diyos. Magulang ko ang nagturo sa akin ng kagandahang-asal ngunit di ko maikakaila na binaluktot ko rin minsan ang sarili ko sa mundo ng aking kabataan. Sinikap kong maiba at tumaliwas sa ordinaryong buhay na laging nasa loob lamang ng bahay matapos ang buhay-pag-aaral. Natuto akong kilalanin at tuklasin ang sarili kong kaligayahan at kasiyahan nang mga panahong iyon; uminom, manigarilyo, magbulakbol, madalas sa gimikan, at iba pang klaseng paglulustay ng pera…Wala akong halong pagsisisi sa mga bagay na aking ginawa sapagkat nakatulong ito sa akin upang mas makilala ko ang aking sarili at makita ko ang aking pagkakamali.

Ang mga nakalipas ay nagmarka sa akin at nagmistula kong gabay sa kasalukuyan. Hindi ko na hinangad na mabigo, masaktan at higit sa lahat ay makasakit muli ng kalooban. Natuto akong maging sensitibo sa aking mga nakikita at naririnig dulot ng aking mga nakaraan.

Naranasan ko kung paano ang manakit ng kalooban ng ilan.

Naranasan ko kung gaano rin kasakit ang masaktan maging sa salita ng ilan, ang mabigo sa iyong hinahangad at ang mawasak ang iyong pinakakaingatan.

Sa mga karanasang ito ay naunawaan ko ang damdamin nang nakararami. Mahirap pala ang pinag-uusapan ka, maging tampulan ng panunukso o pangangatiyaw at alipustahin ka dahil sa iyong kahinaan at kapintasan. Minsan kailangan mo IKUBLI sa iyong mga ngiti ang tugon ng iyong negatibong damdamin sa kagustuhan lamang na makaiwas at hindi humaba ang diskusyon.

MALI! Pero ito ang iisipin mo na makakabuti minsan. Sapagkat hindi natin saklaw ang takbo ng pag-iisip ng ilan.

Ang pag-iwas ay hindi lahat nangangahulugan ng karuwagan. Bagkus ng pagpapakita ng lawak ng dunong na natutunan sa loob ng eskuwelahan.

Respeto sa kapwa ang una kong natutunan. Igalang ang indibidwal na kaibahan. Huwag gawing batayan ang sarili sa pagkilala sa ilan. Huwag sukatin ang layo ng iyong hakbang sa ilan sapagkat baka maligaw ka.

Sa bawat hakbang ko sa kasalukuyan ay sinikap kong maging maingat, Hindi ako naghangad na maging perpekto sa mata nang nakararami. Bagkus ang hangad ko ay maibalik ang tiwala at respeto na aking pinakakaingatan.

Hindi ito isang panunuligsa sa pangkalahatan. Ito ay obserbasyon lamang sa mga ilan na nagbabalatkayo at nagkukubli sa anyo ng simbahan, mga taong nagrorosaryo araw-araw, mga taong bukambibig lagi ang Diyos. Ngunit kapos sa pagsasabuhay.

Mas makakabuti pa nga minsan na kasama mo ang mga taong bihira magdasal o magsimba, ‘yun bang mga tinatawag na minsan ay “taong-pasaway sa mundo” sapagkat sila mismo ang totoo sa kanilang sarili. Kesa sa mga taong madalas sa simbahan at madalas mag-antada pero malalansa ang mga salitang lumalabas sa kanila.

Sabi nga nila, mas matinong kausap ang mga taong hawak ay bote at sigarilyo kesa sa mga taong ang hawak ay bibliya at rosaryo. Sapagkat sila ang mga taong higit na nagpapakatotoo sa kanilang sarili. Sila iyong mga taong walang pag-aalinlangan.

Ang mga taong paladasal ay maituturing ko sanang masasandigan sa aking paghakbang muli sa pagbabago. Akala ko sila ang MAKAKAUNAWA sa aking KAHINAAN at KAPINTASAN ngunit taliwas pala. Pagpipiyestahan pala nila ang iyong nakaraan, at kung anong meron ka. Sa halip na tulungan at unawain ka ay nagiging PAKSA ka ng kanilang huntahan….ng kanilang usap-usapan.

Mas napapansin ko na sa halip na maging katuwang ko sila sa aking pagbabago ay tila NABUBUHAY ang POOT at GALIT sa aking dibdib. Mas lalo akong natututong magtanim ng sama ng loob o makapagsalita ng laban sa kanila pag hindi na kaya.

Ngunit, minsan, naisip ko na masarap ITAWA o INGITI ang mga parunggit ng ilan laban sa iyong kapintasan. Sa halip na dalhin ito sa dibdib na magpapabigat lang ng iyong kalooban.

Mas higit kong napatunayan na ang mga taong ito ay puno ng insekuridad sa kanilang sarili. SIla ang mga tipo ng taong nalilimitahan ang sarili sa pakikiharap sa tao. Pero ‘ika nga "kailanman ay hindi maitatago ang natural na pagkatao kahit naka-abito ka pa".

Masarap maging bahagi na naglilingkod sa simbahan. Masarap ang nagdarasal araw-araw, ngunit kailangan ay mula sa puso at isinasabuhay…hindi NANGWAWASAK at NANAKIT ng damdamin ng ilan.

VOUS REMERCIER ET L'ADIEU

It is with mixed emotions and I don’t know how I will start my wholehearted thanks for welcoming us into your life.

Sometimes we were so busy that we could not find time to say “thank you” even in a simple way. We feel hesitant to express our appreciation to the good camaraderie we had and especially to someone who has been so nice and wonderful.

But for me, I will always be proud to say “THANK YOU” for the kindness and for sharing your life with us. I know that your decision is not easy. But we’re happy to the decision you made. I know that we cannot provide you the happiness you’re looking for. And I know you will be succeeding to the next phase of your life. Saying goodbye to us should not make you sad because you are going to pursue something better. And I believe, God will bestow you with success.

This is the hardest part but sometimes is the best things can happen.

My heart always breaks and feels sad if someone who is dear to me will leave. But, I know there is a new life ahead of us. The long distance is not the hindrance to meet us again. We live in the world dominated by technology which is very essential for us to communicate. Hope you will NOT forget us like what we will do. You are one of the best person I’ve met.

One thing, I would like you to know…We will miss our lunch together, our laughter and your “ignorance” in some discussions during lunch time (Do you remember when Arnel speaks about something that most of us understand but you failed to understand same with Kaycee?)

We will never forget the moment we visit you in Tourist Club, our hang-outs together with some of our friends, our night-life gimmick sometimes, our "tambay-mode" in Kuya Dong house with the rest of the gang - Edmon, Arnel, Pj, Mervin, Dennis, Glenn and Kaycee and even our “gala-mode” in Jumeira, Dubai with Arnel and Mervin. You are our lucky driver..heheheh.. 

We have individual differences but you opened your door for us. You gained our respect and the trust.

Accept the fact that some people may not understand you but just leave them behind and thank them ‘coz in some other way, they’d helped you to become a better and stronger person.

To tell you, it’s an enriching experience working with you even in a short period of time. I will truly miss the time I visit you in your department during the tiring office hours just only to tell our secrets together, my insanity, my hatred and my happiness. And in the end, we ended it laughing.

Times closer and soon you’ll be leaving. But no worries, we will keep the pictures of happiness we have. We will not say goodbye but rather we will send you our prayer to have a better life in your chosen career.

It isn’t often I write this kind of message. Mostly, I always render message to only a real and good friend of mine. And you are one of them, you are always have been a good person to me like Kuya Dong.

I am a hard to please person basically and very meticulous because not people surrounds you will

not appreciate the real you. I’m lucky ‘coz you appreciate me of who I am. From my heart, thank you a hundred folds.

Don’t cry again when you leave. But smile to the success awaits you.

God bless Ms. Elvie Onada Proctan. Wait me  in New York….(Who knows, right?)

Gratitude is the memory of the heart

It isn’t often that I say this, but I wanted to thank your family for being such a good example to me and to my family as well. I personally thank you for welcoming me and my family to be part of yours. We always appreciate the kindness, the prayers and the support you always provide for us especially in our most difficult time of our lives, my struggle and my decision I made.

We always recognized the effort you always offered for us even to my loveable Ate Chin, Ate Camille, , Carl, Clyde, Cedrick and to my Sister Jovy and in-law Chris. They always remember you and acknowledge every simple thing you gave. Your family is one of our inspirations and considered as one of a kind.

I personally thank your family for being a pillar of strength in overcoming my shortcomings and for always believing in me that all things will turn into more rewarding life.

I know that I have some shortcomings, but your family was there to listen, to tap on my shoulder and to encourage me more than others do especially to the decision I made.

Your family always cared and stood by our side. You helped me climb high during my tough times.

I have been extremely blest as I learned a lot from your family which helps me to be more patient and be on top of success.

To Bronil - Pascasio family, we are in grateful to know you and we will always treasure your family. My mom before she passed-away, she always appreciate all the kindness you shared not only to me but to my family as well. She recognized your guidance and for believing in me that in the “apparent” darkness there is a true light awaits. My parents always remind us to appreciate and to acknowledge every simple thing we received in our lives. And we owe this a lot from our parents and to you as well.

I am forever indebted to your family for being added instrumental to my parents in changing my principles in life which in the past was one filled with deeply rooted of immaturity to all my decision. The advices convince me that I solely am responsible for my own circumstances.

Thank you so much.

.

BLOG BA 'IKA MO?

Sa panahon na nakakabagot ang oras at sa kawalan na magawa sa oras ng trabaho o maging sa oras ng pamamahinga ay malaking tulong ang paganahin ang imahinasyon at gawing kaiga-igaya ang bawat oras hanggang sa hindi mo namamalayan na “Aba, uwian na pala”

Sa mga oras na ito at sa buong maghapon ay makailang beses na akong tumayo sa aking kinauupuan upang hindi tuluyang ibagsak ng aking mga mata ang pang-aakit na maidlip at matulog sa oras ng trabaho.

Madalas mas nakakalamang ang walang ginagawa sa loob ng opisina. Di ko mawari kung papaano ko gugugulin ang buong maghapon ko na maging abala gayong halos lahat na yata ng mga bagay na dapat ayusin na dati nang nakaayos ay inaayos pa rin para masabi lamang na may ginagawa.

Nakakabagot.

Ang akala ko nung una ay ako lamang ang walang ginagawa minsan sa buong maghapon. Hindi pala. Halos lahat kami ay may kanya-kanyang diskarte kung paano namin hihilahin ang oras namin na hindi namin namamalayan na “Aba, uwian na pala…”

Bagamat, hindi maitatatwa ng lahat na sa pagpasok pa lamang ng opisina at pagbukas ng kani-kanilang mga PC ay kasama sa mga nakabukas na tab ay ang walang kamatayang Facebook at YM maliban sa company mail na halos nakadikit na yata sa buhay ng tao.

Pansinin nyo minsan.

Iisipin mo bang ang kasamahan mo ay nagtatrabaho talaga kung makikita mo siyang biglang ngingiti at bubungisngis ng palihim..Hmnnn…may milagrong ginagawa..hahahahah..Panigurado, may kausap siya sa Facebook o sa chatroom na nagpapasaya sa kanya…

Magkaminsa’y magugulat ka na lang na parang may dinaramdam ang kasamahan mo sa trabaho…sapagkat bakas sa kaniyang mukha ang tila kalungkutan. Para malaman mo ang dahilan ay sumimple ka ng diskarte para makita mo ang dahilan ng kanyang tila pagdadalamhati…hmnnn, nanonood pala ng telenobela na “Walang Hanggan”…hahahahah…Ooops, wag mong aabalahin, nasa climax na siya ng pagpatak ng kanyang luha…baka maudlot…hahahahha

Minsan naman, di mo namamalayan wala na ang katabi mo sa upuan.

Nagpaalam ba ‘ika mo na pumunta ng CR para magbawas?…Huh??...Kalahating oras na ah?...

Hmnn, hintayin mo ang kanyang pagbalik at mababakas mo sa kanyang mukha ang isang marka na wari ay kamay na pinantukod  sa parte ng mukha habang nasa loob ng CR upang makaidlip…Subukan mong pansinin ang marka na iyon at ngingiti lang siya…SUCCESS sa pagkakatulog….

Magkaminsan naman ay magugulat ka na may e-mail notification kang matatanggap. Pag binuksan mo ang nakalagay ay: Bentong added a photo of you. To approve this for your timeline, go toTimeline Review. Aba si Bentong na nasa kabilang departamento lang ay nagawa pang mag-upload ng mga larawan namin at matiyaga pang nagtatag habang lahat kami ay nasa opisina…Akala ko kami lang walang masyadong ginagawa..Sila rin pala....At teka, naka-Instagram pa nga..

Hindi lang iyon, may matatanggap ka pang mga notification request sa mga games sa FB. Pag hindi mo agad na-accept ang invitation lalo’t mahalaga sapagkat malapit ng mabuo ang kanyang binubuong gusali sa Cityville ay magugulat ka  na lamang na may tatawag sa iyong extension line para lang iaccept ang help na hinihingi niya…Nagawa pa ngang maglaro ng mga games application….kurimaw talaga…haahahha

At katulad sa mga oras na ito, di ko namamalayan na uwian na pala at nabuo ang buong maghapon na nailathala ko agad ang samu’t saring kaganapan na naganap lamang sa buong maghapon.

Hay salamat sa mapanuring mga mata ko sa mga kilos at galaw ng aking mga kasamahan ay nakabuo ako ng makulay na lathalain sa araw na ito…

Hanggang sa muli…

SAGWAN NG PAGMAMAHAL

Ang isang mabuting relasyon daw ay nasusukat sa haba ng inyong tunay na pagkakaibigan.

Hindi ko maikakaila na halos lahat ng mga taong sumuong sa relasyon ay nabuo lamang sa isang simpleng pagkakaibigan na nauwi sa totoong pagmamahalan.

Kung babalikan nga natin at sasariwain ang buhay natin sa panahon ng ating kabataan, katuwang ang taong naging kabiyak na ng ating buhay ay napakasarap balik-balikan…ngunit may ilan naman na ayaw nang sariwain at balikan dahil sa maling pagmamahal…

Sadya nga bang mapaglaro ang tadhana? O di lang tayo marunong makipaglaro kaya agad-agad tayong sumusuko?

O sadya lamang binulag tayo ng mga maling pagkakataon sa buhay natin?

Kaya nga minsan ay natanong ko sa aking sarili, paano mo ba sasabayan ang laro ng tadhana kung ang mismong kalaro ay ayaw ng makipaglaro?

“Hayyyyyy” …ang madalas nating nasasambit pag pumapalya tayo sa maling desisyon na ating ginawa.

Ngunit, kaalinsabay ng ating malalim na bunting-hininga ay ang muling pagbangon at pagharap sa inaasam sa susunod na maaaring sumugat ng ating puso o dili kaya ay tuluyang magpapahilom ng sugat na iniwan ng isang nakaraan.

Sa bawat pagtibok ng puso ay kaakibat nito ang timyas ng pagmamahal at pag-asang makakaagapay sa problemang idudulot ng hamon ng pagmamahal. Iyong handa tayong makipaglaro. Na kapag alam natin na nahihirapan na tayo ay natututo tayong magsagwan upang ibalanse ang mga bagay na alam nating magpapabigat lang sa lalim ng pagmamahal na sinisikap na buuin.

Walang perpektong relasyon.

Ngunit may taong handang gawing perpekto ang lahat , huwag lang mawasak ang nasimulan.

Kung ang bawat pangyayaring nagaganap ay tinitignan natin bilang isang pasanin sa atin ay hindi magiging progresibo ang lahat. Bagkus, magsisilbi pa itong matinding sugat o lamat upang tuluyang mabuwag ang binuong pundasyon ng pagmamahal.

Kadalasan pa nga, madamot tayo sa  Katapatan para sa ating sarili…

Bakit kaya?

Kabawasan ba ng ating pagiging tunay na lalaki o babae ang pagiging tapat?

O sadyang takot lang tayo na harapin ang katotohanan na nakagapos tayo sa sinumpaang pagmamahalan sa harap ng altar at ng Diyos?

Huwag lang sana dumating sa punto na sa iyong pagsagwan ay malunod ka at magkamali ka ng iyong pagsagip… na sa bandang huli ay pagsisisihan mo ang bangungot na ikaw mismo ang may gawa.

NASA TAMANG HUWISYO KA BA KABAYAN???

Isa akong OFW.

Sa ilang taon ko na pamamayagpag sa buhay-abroad at pakikisalamuha sa iba’t ibang lahi ay marami akong napagtanto lalo na sa mga ugaling pinoy. Di ko alam kung likas o sadyang nagpapakitang gilas lamang.

Hindi ito isang pagkukundena bagkus namamasid lamang ang mali at baluktot na gawain na maaaring magwasak ng pamilyang binuo na matapos buuin ay wawasakin rin lang pala.

Sa aking pagmamasid at pakikisalamuha sa ating mga kababayan, marami akong mga katanungan sa aking isipan. Ngunit ang mga katanungan na ito ay di ko maapuhap ng magandang kasagutan na masasabi kong solidong katwiran.

Mga katanungan na naghihintay ng mapaninindigang kasagutan.

Mga katanungan na nanatiling katanungan sa lahat at nilalaro na lang ng lahat.

Nakakatakot…!

Ngunit hindi sa aking sarili bagkus sa mga taong nagtitiwala at nagmamahal sa kanila.

Kasi parang ginawa na lang nilang laro at palabas ang lahat…

Mga laro at palabas na alam nilang ang dulo nito ay magbubunga ng matinding lamat at magwawasak ng pamilyang umaasa…

Mga pamilyang umasa sa pangakong magsasama ng maluwat…

Minsan nga ay naitanong ko sa aking sarili…

Naihanda na ba nila ang sarili sa mga bagay na ayaw nilang mangyari?

O sadyang wala na silang paggalang sa asawa, anak at lalo’t higit sa kanilang SARILI?

Minsan nga ay nakakatuwang isipin, na matapos na ipagsawalang bahala ang iyong mga paalala sa posibleng mangyari ay sa bandang huli ay sa iyo rin pala lalapit upang humingi ng tulong at saklolo upang ayusin ang gusot na siya lamang ang may gawa…tsk tsk…

Mga taong naaalala ka lang sa panahon na alam niyang wala na siyang kakampi.

Mga taong naaalala ka lang sa panahon na kailangan niya nang karamay sa paglutas sa multong siya ang may gawa na kakatakutan din pala niya sa bandang huli.

Nakakatuwang isipin…dun ka lang pala niya alalahanin sa oras na nagigipit na siya sa bangungot na nilikha niya…

Mga panahon na minsan ay isinantabi ang iyong mga sinabi para sa kanyang ikabubuti.

Minsan naisip ko, bakit hindi niya kayang resolbahin ang problemang siya ang may gawa? Malakas nga ang loob niya nung sinuong niya ang baluktot at maling  daan para sa personal niyang kaligayahan, pero ngayong lilinisin na niya ang duming dinaanan niya ay di na niya kinaya?

Nasa tamang huwisyo ka nga ba kabayan???