VOUS REMERCIER ET L'ADIEU

It is with mixed emotions and I don’t know how I will start my wholehearted thanks for welcoming us into your life.

Sometimes we were so busy that we could not find time to say “thank you” even in a simple way. We feel hesitant to express our appreciation to the good camaraderie we had and especially to someone who has been so nice and wonderful.

But for me, I will always be proud to say “THANK YOU” for the kindness and for sharing your life with us. I know that your decision is not easy. But we’re happy to the decision you made. I know that we cannot provide you the happiness you’re looking for. And I know you will be succeeding to the next phase of your life. Saying goodbye to us should not make you sad because you are going to pursue something better. And I believe, God will bestow you with success.

This is the hardest part but sometimes is the best things can happen.

My heart always breaks and feels sad if someone who is dear to me will leave. But, I know there is a new life ahead of us. The long distance is not the hindrance to meet us again. We live in the world dominated by technology which is very essential for us to communicate. Hope you will NOT forget us like what we will do. You are one of the best person I’ve met.

One thing, I would like you to know…We will miss our lunch together, our laughter and your “ignorance” in some discussions during lunch time (Do you remember when Arnel speaks about something that most of us understand but you failed to understand same with Kaycee?)

We will never forget the moment we visit you in Tourist Club, our hang-outs together with some of our friends, our night-life gimmick sometimes, our "tambay-mode" in Kuya Dong house with the rest of the gang - Edmon, Arnel, Pj, Mervin, Dennis, Glenn and Kaycee and even our “gala-mode” in Jumeira, Dubai with Arnel and Mervin. You are our lucky driver..heheheh.. 

We have individual differences but you opened your door for us. You gained our respect and the trust.

Accept the fact that some people may not understand you but just leave them behind and thank them ‘coz in some other way, they’d helped you to become a better and stronger person.

To tell you, it’s an enriching experience working with you even in a short period of time. I will truly miss the time I visit you in your department during the tiring office hours just only to tell our secrets together, my insanity, my hatred and my happiness. And in the end, we ended it laughing.

Times closer and soon you’ll be leaving. But no worries, we will keep the pictures of happiness we have. We will not say goodbye but rather we will send you our prayer to have a better life in your chosen career.

It isn’t often I write this kind of message. Mostly, I always render message to only a real and good friend of mine. And you are one of them, you are always have been a good person to me like Kuya Dong.

I am a hard to please person basically and very meticulous because not people surrounds you will

not appreciate the real you. I’m lucky ‘coz you appreciate me of who I am. From my heart, thank you a hundred folds.

Don’t cry again when you leave. But smile to the success awaits you.

God bless Ms. Elvie Onada Proctan. Wait me  in New York….(Who knows, right?)

Gratitude is the memory of the heart

It isn’t often that I say this, but I wanted to thank your family for being such a good example to me and to my family as well. I personally thank you for welcoming me and my family to be part of yours. We always appreciate the kindness, the prayers and the support you always provide for us especially in our most difficult time of our lives, my struggle and my decision I made.

We always recognized the effort you always offered for us even to my loveable Ate Chin, Ate Camille, , Carl, Clyde, Cedrick and to my Sister Jovy and in-law Chris. They always remember you and acknowledge every simple thing you gave. Your family is one of our inspirations and considered as one of a kind.

I personally thank your family for being a pillar of strength in overcoming my shortcomings and for always believing in me that all things will turn into more rewarding life.

I know that I have some shortcomings, but your family was there to listen, to tap on my shoulder and to encourage me more than others do especially to the decision I made.

Your family always cared and stood by our side. You helped me climb high during my tough times.

I have been extremely blest as I learned a lot from your family which helps me to be more patient and be on top of success.

To Bronil - Pascasio family, we are in grateful to know you and we will always treasure your family. My mom before she passed-away, she always appreciate all the kindness you shared not only to me but to my family as well. She recognized your guidance and for believing in me that in the “apparent” darkness there is a true light awaits. My parents always remind us to appreciate and to acknowledge every simple thing we received in our lives. And we owe this a lot from our parents and to you as well.

I am forever indebted to your family for being added instrumental to my parents in changing my principles in life which in the past was one filled with deeply rooted of immaturity to all my decision. The advices convince me that I solely am responsible for my own circumstances.

Thank you so much.

.

BLOG BA 'IKA MO?

Sa panahon na nakakabagot ang oras at sa kawalan na magawa sa oras ng trabaho o maging sa oras ng pamamahinga ay malaking tulong ang paganahin ang imahinasyon at gawing kaiga-igaya ang bawat oras hanggang sa hindi mo namamalayan na “Aba, uwian na pala”

Sa mga oras na ito at sa buong maghapon ay makailang beses na akong tumayo sa aking kinauupuan upang hindi tuluyang ibagsak ng aking mga mata ang pang-aakit na maidlip at matulog sa oras ng trabaho.

Madalas mas nakakalamang ang walang ginagawa sa loob ng opisina. Di ko mawari kung papaano ko gugugulin ang buong maghapon ko na maging abala gayong halos lahat na yata ng mga bagay na dapat ayusin na dati nang nakaayos ay inaayos pa rin para masabi lamang na may ginagawa.

Nakakabagot.

Ang akala ko nung una ay ako lamang ang walang ginagawa minsan sa buong maghapon. Hindi pala. Halos lahat kami ay may kanya-kanyang diskarte kung paano namin hihilahin ang oras namin na hindi namin namamalayan na “Aba, uwian na pala…”

Bagamat, hindi maitatatwa ng lahat na sa pagpasok pa lamang ng opisina at pagbukas ng kani-kanilang mga PC ay kasama sa mga nakabukas na tab ay ang walang kamatayang Facebook at YM maliban sa company mail na halos nakadikit na yata sa buhay ng tao.

Pansinin nyo minsan.

Iisipin mo bang ang kasamahan mo ay nagtatrabaho talaga kung makikita mo siyang biglang ngingiti at bubungisngis ng palihim..Hmnnn…may milagrong ginagawa..hahahahah..Panigurado, may kausap siya sa Facebook o sa chatroom na nagpapasaya sa kanya…

Magkaminsa’y magugulat ka na lang na parang may dinaramdam ang kasamahan mo sa trabaho…sapagkat bakas sa kaniyang mukha ang tila kalungkutan. Para malaman mo ang dahilan ay sumimple ka ng diskarte para makita mo ang dahilan ng kanyang tila pagdadalamhati…hmnnn, nanonood pala ng telenobela na “Walang Hanggan”…hahahahah…Ooops, wag mong aabalahin, nasa climax na siya ng pagpatak ng kanyang luha…baka maudlot…hahahahha

Minsan naman, di mo namamalayan wala na ang katabi mo sa upuan.

Nagpaalam ba ‘ika mo na pumunta ng CR para magbawas?…Huh??...Kalahating oras na ah?...

Hmnn, hintayin mo ang kanyang pagbalik at mababakas mo sa kanyang mukha ang isang marka na wari ay kamay na pinantukod  sa parte ng mukha habang nasa loob ng CR upang makaidlip…Subukan mong pansinin ang marka na iyon at ngingiti lang siya…SUCCESS sa pagkakatulog….

Magkaminsan naman ay magugulat ka na may e-mail notification kang matatanggap. Pag binuksan mo ang nakalagay ay: Bentong added a photo of you. To approve this for your timeline, go toTimeline Review. Aba si Bentong na nasa kabilang departamento lang ay nagawa pang mag-upload ng mga larawan namin at matiyaga pang nagtatag habang lahat kami ay nasa opisina…Akala ko kami lang walang masyadong ginagawa..Sila rin pala....At teka, naka-Instagram pa nga..

Hindi lang iyon, may matatanggap ka pang mga notification request sa mga games sa FB. Pag hindi mo agad na-accept ang invitation lalo’t mahalaga sapagkat malapit ng mabuo ang kanyang binubuong gusali sa Cityville ay magugulat ka  na lamang na may tatawag sa iyong extension line para lang iaccept ang help na hinihingi niya…Nagawa pa ngang maglaro ng mga games application….kurimaw talaga…haahahha

At katulad sa mga oras na ito, di ko namamalayan na uwian na pala at nabuo ang buong maghapon na nailathala ko agad ang samu’t saring kaganapan na naganap lamang sa buong maghapon.

Hay salamat sa mapanuring mga mata ko sa mga kilos at galaw ng aking mga kasamahan ay nakabuo ako ng makulay na lathalain sa araw na ito…

Hanggang sa muli…

SAGWAN NG PAGMAMAHAL

Ang isang mabuting relasyon daw ay nasusukat sa haba ng inyong tunay na pagkakaibigan.

Hindi ko maikakaila na halos lahat ng mga taong sumuong sa relasyon ay nabuo lamang sa isang simpleng pagkakaibigan na nauwi sa totoong pagmamahalan.

Kung babalikan nga natin at sasariwain ang buhay natin sa panahon ng ating kabataan, katuwang ang taong naging kabiyak na ng ating buhay ay napakasarap balik-balikan…ngunit may ilan naman na ayaw nang sariwain at balikan dahil sa maling pagmamahal…

Sadya nga bang mapaglaro ang tadhana? O di lang tayo marunong makipaglaro kaya agad-agad tayong sumusuko?

O sadya lamang binulag tayo ng mga maling pagkakataon sa buhay natin?

Kaya nga minsan ay natanong ko sa aking sarili, paano mo ba sasabayan ang laro ng tadhana kung ang mismong kalaro ay ayaw ng makipaglaro?

“Hayyyyyy” …ang madalas nating nasasambit pag pumapalya tayo sa maling desisyon na ating ginawa.

Ngunit, kaalinsabay ng ating malalim na bunting-hininga ay ang muling pagbangon at pagharap sa inaasam sa susunod na maaaring sumugat ng ating puso o dili kaya ay tuluyang magpapahilom ng sugat na iniwan ng isang nakaraan.

Sa bawat pagtibok ng puso ay kaakibat nito ang timyas ng pagmamahal at pag-asang makakaagapay sa problemang idudulot ng hamon ng pagmamahal. Iyong handa tayong makipaglaro. Na kapag alam natin na nahihirapan na tayo ay natututo tayong magsagwan upang ibalanse ang mga bagay na alam nating magpapabigat lang sa lalim ng pagmamahal na sinisikap na buuin.

Walang perpektong relasyon.

Ngunit may taong handang gawing perpekto ang lahat , huwag lang mawasak ang nasimulan.

Kung ang bawat pangyayaring nagaganap ay tinitignan natin bilang isang pasanin sa atin ay hindi magiging progresibo ang lahat. Bagkus, magsisilbi pa itong matinding sugat o lamat upang tuluyang mabuwag ang binuong pundasyon ng pagmamahal.

Kadalasan pa nga, madamot tayo sa  Katapatan para sa ating sarili…

Bakit kaya?

Kabawasan ba ng ating pagiging tunay na lalaki o babae ang pagiging tapat?

O sadyang takot lang tayo na harapin ang katotohanan na nakagapos tayo sa sinumpaang pagmamahalan sa harap ng altar at ng Diyos?

Huwag lang sana dumating sa punto na sa iyong pagsagwan ay malunod ka at magkamali ka ng iyong pagsagip… na sa bandang huli ay pagsisisihan mo ang bangungot na ikaw mismo ang may gawa.

NASA TAMANG HUWISYO KA BA KABAYAN???

Isa akong OFW.

Sa ilang taon ko na pamamayagpag sa buhay-abroad at pakikisalamuha sa iba’t ibang lahi ay marami akong napagtanto lalo na sa mga ugaling pinoy. Di ko alam kung likas o sadyang nagpapakitang gilas lamang.

Hindi ito isang pagkukundena bagkus namamasid lamang ang mali at baluktot na gawain na maaaring magwasak ng pamilyang binuo na matapos buuin ay wawasakin rin lang pala.

Sa aking pagmamasid at pakikisalamuha sa ating mga kababayan, marami akong mga katanungan sa aking isipan. Ngunit ang mga katanungan na ito ay di ko maapuhap ng magandang kasagutan na masasabi kong solidong katwiran.

Mga katanungan na naghihintay ng mapaninindigang kasagutan.

Mga katanungan na nanatiling katanungan sa lahat at nilalaro na lang ng lahat.

Nakakatakot…!

Ngunit hindi sa aking sarili bagkus sa mga taong nagtitiwala at nagmamahal sa kanila.

Kasi parang ginawa na lang nilang laro at palabas ang lahat…

Mga laro at palabas na alam nilang ang dulo nito ay magbubunga ng matinding lamat at magwawasak ng pamilyang umaasa…

Mga pamilyang umasa sa pangakong magsasama ng maluwat…

Minsan nga ay naitanong ko sa aking sarili…

Naihanda na ba nila ang sarili sa mga bagay na ayaw nilang mangyari?

O sadyang wala na silang paggalang sa asawa, anak at lalo’t higit sa kanilang SARILI?

Minsan nga ay nakakatuwang isipin, na matapos na ipagsawalang bahala ang iyong mga paalala sa posibleng mangyari ay sa bandang huli ay sa iyo rin pala lalapit upang humingi ng tulong at saklolo upang ayusin ang gusot na siya lamang ang may gawa…tsk tsk…

Mga taong naaalala ka lang sa panahon na alam niyang wala na siyang kakampi.

Mga taong naaalala ka lang sa panahon na kailangan niya nang karamay sa paglutas sa multong siya ang may gawa na kakatakutan din pala niya sa bandang huli.

Nakakatuwang isipin…dun ka lang pala niya alalahanin sa oras na nagigipit na siya sa bangungot na nilikha niya…

Mga panahon na minsan ay isinantabi ang iyong mga sinabi para sa kanyang ikabubuti.

Minsan naisip ko, bakit hindi niya kayang resolbahin ang problemang siya ang may gawa? Malakas nga ang loob niya nung sinuong niya ang baluktot at maling  daan para sa personal niyang kaligayahan, pero ngayong lilinisin na niya ang duming dinaanan niya ay di na niya kinaya?

Nasa tamang huwisyo ka nga ba kabayan???

MAY UTANG KA BA???

“Pare, pautang naman…kailangan ko lang kasi ng pera ngayon dahil may ……………….(mga samu’t saring dahilan na kauna-unawa naman)”

Naranasan mo na bang may dumulog sa iyo at sinabi niya ng diretsuhan na ipang-iinom niya lang ng alak o ipambabae o ipanlalaki niya o kaya ay sa mga walang kuwentang bagay?...Wala pa!…kasi kapag sinabi nila iyan ay paniguradong hindi mo pauunlakan…..Kaya kailangan na mag-isip ng magandang idadahilan na “ACCEPTED” ng taong iyong lalapitan……sa madaling salita “VALID”.

Nakakatuwa ngang isipin na maraming nakakaalala sa iyo sa panahon ng krisis ng buhay…..parang ang tingin ng tao sa iyo ay ikaw ang DIYOS at TAGAPAGLIGTAS sa panahon ng kanilang paghihikahos…Hindi masama….Hindi masama ang tumulong sa iyong komunidad……Masarap ngang maranasan na makatulong sa tao sapagkat naisalba mo ang kanilang buhay sa kakapusan ng kakainin ng kanilang anak (?), sa kanilang mabigat na karamdaman(?), sa kanilang pag-aplay sa trabaho(?) pagkamatay ng kamag-anak(?), mabigat na karamdaman ng pamilya(?) mabigat na suliraning pampamilya(?)…at marami pang ibang kahabag-habag na dahilan na labis na ikadurugo ng iyong puso at ikababagabag ng iyong SARILING kunsensya….

kaya lang…..

kaya lang…….

kaya lang……….

Ooops, mahabang panahon na ang nakalipas….dumaan na ang buwan, mga buwan, taon, mga taon at ilang beses ng nagpainit si Haring Araw at nagpatulog si Reynang Buwan at tila……nasaan na kayo?????

Hayyyyy…..ang tao nga naman…kapag dumulog sa iyo ay walang patumpik-tumpik at mabilis pa sa tinatawag na “alas Kuatro” at sasabayan pa ng makabagbag damdamin nilang boses at kahabag-habag na mukha….ngunit sa panahon na kailangan mo na sila ay mas higit pa kay Pong Pagong sa kabagalan o katagalan sa pagtupad sa pangakong napagkasunduan…..

o kung hindi man ay tila iginuhit na nila sa tubig ang kanilang mga pangako….

o kung hindi man ay “IKAW PA ANG MASAMA!” at sila pa ang may karapatang MAGALIT.

Kasi makulit ka na nagpapaalala sa pangakong inyong napagkasunduan!…..

Oo nga no, makulit nga ako……Napagtanto ko na kaya pala ako nagtrabaho at nagpakalayo sa pamilya at pumalaot sa ibang bansa upang BUHAYIN ang lahat ng mga tao na nasa paligid ko???….

Hayyyyy…..Teka muna pala, naisip ko na naghihikahos nga din pala ang pamilya ko na kailangan din nila na maranasan ang ginhawa ng buhay..ngunit tila di nila magawa at di sila makaalagwa sa hirap ng buhay sapagkat may malawak na nakikibahagi sa aking pagsasakripisyo at pagpapakahirap sa mundo na malayo sa pamilya…..

PARAISO…..iyan ang tingin ng lahat ng tao sa lupain ng mga maunlad na bansa…Na lahat ng mga nasa ibang bansa ay nagkakamal ng mga malalaking salapi…at umiinog lang ang perang iyon sa kanyang mundo…..ikaw ang HARI ng iyong SALAPI….ikaw ang kanilang PAG-ASA…..hindi ng iyong pamilya kundi ng mga taong naghihintay na BAGYUHIN mo sila ng biyaya at AMBUNAN mo lang ang iyong pamilya…..

Ito ba talaga ang sistemang kinalakihan ng mga PINOY??...

Aba, kung magpapatuloy ang ganitong kalakalan ay wala na tayong ipinagkaiba sa mga LINTA na sumisipsip ng mga dugo at lakas ng tao…..mistula na tayong mga BAMPIRA ng ating sariling lahi…..ibinibilanggo natin ang ating sarili sa isang kahon na ayaw nating umalagwa at kumilos…..isinara na natin ang PRINSIPYO at PAGTITIWALA na ating pinakakaingatan….hinayaan na nating mabahiran ng DUNGIS ang ating pagkatao at MAWASAK ang matagal ng samahan na ibinuo na pinuhunan ng masayang alaala…..

Ooops..ito po ay obserbasyon lamang… “Batu-bato sa langit ang tamaan ay wag magagalit….ang mapikon ay siya ang laging TALO!”…..KILOS ka din kabayan……..

NASAAN KA NA KAIBIGAN?

Masarap ang maging mabuti at nakakatulong sa mga taong kumakatok sa iyong puso…nakagagaan ng kalooban sapagkat kahit sa simpleng paraan ay nakapagpatawid ka ng buhay at nakapagpaginhawa ka ng mga taong naghihikahos o kung hindi man ay nagpagaan ng kanilang mabigat na kalooban at alalahanin….

Ngunit, minsan…naisip ko na mahirap din pala ang palagi kang mabuti sa iyong kapwa…mahirap ang lagi mong binubuksan ang tainga mo sa pagdinig sa kanilang mga daing at maging ang pagbukas ng iyong puso upang maintindihan mo ang kanilang sitwasyon at nararamdaman..kasi minsan IKAW pala ang BIKTIMA ng lahat nang hindi mo namamalayan…

Nakakalungkot lang isipin na matapos kang maging parte ng kaginhawaan nila, sa kanilang matinding pangangailangan… at mapakinabangan ka nila sa panahon na may mabigat silang alalahanin ay tila nasaan na sila??? Naibaon ka na nang matindi sa limot…tsk..tsk..tsk…. Na sa panahon na ikaw ang may kailangan ay sinarado na nila ang kanilang tainga at ang puso sa pagdamay….o kung minsan naman ay parang ikaw pa ang may obligasyon at dapat na magmakaawa sa sarili mong pera na noong una ay halos magkandarapa siya sa paghingi ng tulong na pinansyal…

Nakailang beses nang namayagpag sa kalangitan si Haring araw at si Reynang buwan..nakailang unos na ang humagupit sa bansa, umulan, bumagyo, umaraw at halos ang pagputok ng bulkang Mayon ay tila umaayon na sa nagngangalit na kalooban….Nasaan ka na kaibigan??? Tila alang nangyayari sa mga bagay na ikaw mismo ang gumawa ng kasunduan…sa mga pangakong paulit-ulit mong binibitiwan... Ang katumbas ba ng pangako mo ay katulad ng pag-ibig na minsan ay ibinabaon na lamang sa limot???…tsk tsk tsk..kawawa naman ang buhay ng tao na umasa sa pangako na binitiwan kung lahat ay katulad mo…

Mistula na tayong mga nilikha ng Diyos na bagama’t may buhay ay tila walang pakiramdam sa kanilang nasasakupan…mistula na tayong lason na kumakalat at pumapatay ng mga taong ating pinaasa…

Kayang WASAKIN ang PAGTITIWALA!…Nakakapanghinayang lang na sa haba ng panahon ng pagpupundar bilang mabubuting kaibigan ay mawawasak lang pala sa simpleng materyal at dito lang pala masusukat ang iyong kabuuan… Kaya mong dungisan ang iyong pagkatao nang dahil lamang sa hindi maunawaang dahilan at kayang bulagin ang sarili sa tagumpay na iyong tinatamasa….Kaya lang kaibigan, baka sa muli mong paglagpak at paghalik sa lupa ay wala ng taong handang makinig at tumulong sa iyo?….

Tama nga ang sinabi ng isa kong kaibigan na “ hindi lahat ng nakangiti ay kaibigan”…mga HALIMAW pala sila na sumisipsip ng dugo at lakas…mga mapagsamantala sa lahat ng bagay na hindi man puno ng kabutihan ay nagpahalaga sa samahan na nasimulan…

Ingat ka din kaibigan…

Ooops..ito po ay obserbasyon lamang…at bunga ng malikot na imahinasyon… “ Batu-bato sa langit ang tamaan ay wag magagalit…ang mapikon ay siya ang laging TALO!”